Home

Hier istie dan, mijn laatste bericht vanuit Zuid-Afrika. Zin om weer naar huis te gaan? Nee, eigenlijk helemaal niet. Ik voel al een paar dagen zo nu en dan een brok in mijn keel omhoog komen. Ik vind het helemaal niets om iedereen hier weer achter te laten, wetende dat sommige nooit een beter leven zullen krijgen dan wat ze op het moment leiden. En ik ga weer terug naar mijn eigen luxe leventje, waar ik, verwend als ik ben, helemaal geen zin in heb. Die nieuwe baan, een nieuw huis en die stapel post die op me te wachten ligt kunnen me gesloten worden! Het liefst zou ik een week terug naar huis gaan, iedereen een dikke knuffel geven, mijn kleding wassen, mijn toiletspullen aanvullen en vervolgens weer in het vliegtuig stappen... Hoe heet dat ook alweer? Vluchtgedrag geloof ik...

We zijn alweer over de helft! Nog een kleine twee weken en ik zit alweer op mijn oude vertrouwde kamertje te bibberen van de kou... Ik leer de kindertjes al wat beter kennen en heb stiekem ook alweer een beetje een lievelingetje. Een tweejarig ik-zeg-nee-want-ik-ben-twee-meisje dat heel hard kan krijsen als ze haar zin niet krijgt, maar ook een allerliefste lach heeft als ze het wel naar haar zin heeft. Inmiddels heb ik haar gebruiksaanwijzing aardig door en wordt het krijsen met een simpele verwijzing naar haar bedje over het algemeen wel gesmoord... Streng he?

Zo, de eerste week bij Isiaiah zit er al weer bijna op! Wat gaat de tijd snel! Het was erg leuk om Glynnis en auntie Zama weer te zien, ze zijn nog net zo lekker gek als 2.5 jaar geleden! Vooral met Zama heb ik samen met een medevrijwilliger de grootste lol, de keuken is al een aantal maal veranderd in een zwemparadijs haha!
Bij aankomst heb ik natuurlijk Glynnis even uitgehoord over de kindjes van vorige keer. Gelukkig kreeg ik een hoop goede verhalen te horen! (Hanneke, Sanne en Melanie, met jullie kindjes gaat het allemaal erg goed!). Zelf heb ik van de week een van de iets oudere kinderen van vorige keer gezien waar ik erg gek op was, ze is onder de hoede genomen van de dochter van Glynnis. Het deed me goed om te zien dat ze flink gegroeid is! (Wat wel minder goed om te zien was, was dat ze in de breedte ook evenveel gegroeid is...).

Zo eindelijk weer eens internet, wat een internetschaarste hier zeg! Nou moet ik eerlijk bekennen dat ik er ook niet heel erg actief naar op zoek ben gegaan, maar toch! Inmiddels hebben we zeker 2000 kilometer afgelegd (de binnenkant van de auto begint me inmiddels wel aardig te vervelen) en zijn we nu in Jeffrey's Bay, een kustplaatje in het zuiden van Zuid Afrika. Vanaf het Krugerpark zijn we naar Sodwana Bay gereden, wat de beste plek in Zuid Afrika zou zijn om te snorkelen. Met een verrekijker zou het inderdaad best aardig zijn geweest, maar ach, wat een verademing om na de hitte van het Krugerpark lekker te zwemmen in het koele water! Na Sodwana Bay zijn we via de kust richting de Drakenbergen gereden. Wat is het daar betoverend mooi! Heerlijk paardgereden in de middle of nowhere, alleen tussen de schaapjes en de koeien, en af en toe een herder die je groet. Toch heb ik voor de tweede maal besloten dat ik die *** Sani Pass echt nooit meer opga....

Hallo allemaal! Even een kort berichtje vanuit het Kurgerpark. We zijn goed aangekomen en de vlucht is ondanks de storm voorspoedig verlopen. Het is hier supermooi (zowel het weer als de omgeving) en de big 5 is inmiddels gespot! We gaan zo het park uit en gaan dan richting de kust! Mijn internettijd is nu op dus tot snel!

Hallo allemaal!

Het is zo ver! Morgen vertrek ik eindelijk weer naar Zuid-Afrika! Geen verslaapstress gelukkig, want het vliegtuig vertrekt om 18:00. Als het goed is tenminste, aangezien er forse windstoten, hagel en onweer voorspelt is. Niet de meest ideale omstandigheden voor een take-off… Ik heb zo het vermoeden dat we er een stuk langer over gaan doen dan de planning is, maar ach, dan kunnen we vast oefenen met de ‘African Time’!

Vanavond of morgenochtend ga ik nog even neurotisch alle checklijstjes na, en pak ik waarschijnlijk nog 6 keer mijn koffer in en uit. Gelukkig gaat hij inmiddels nauwelijks dicht, anders zou ik me toch echt zorgen gaan maken om alle vergeten items die ik toch echt niet kan missen…

Tot de volgende keer vanuit het (hopelijk) zeer warme en zonnige Zuid-Afrika!

X Rianne

Lieve allemaal,

Nog even een berichtje ter afsluiting. Ik ben ondertussen weer vier dagen in Nederland en begin zo langzamerhand weer te wennen aan het feit dat vrijwel iedereen hier blank is ;)

Ik heb een supergeweldige tijd gehad! Voor degene die nieuwsgierig zijn naar de foto's, het fotoboek is onder constructie....................

Ook wil ik iedereen (en vooral mijn trouwe fans!!) bedanken voor alle lieve en grappige berichtjes die jullie geplaatst hebben! Ik keek elke keer weer uit naar jullie reacties!!

Veel liefs en een kus,

Rianne

Nog even een korte update voor we morgenavond weer richting huis vertrekken *huil* *huil* (oke, vooruit, stiekem vinden we het ook wel leuk om weer naar huis te gaan ;))

-Donderdag. Een boottocht gemaakt naar Robbeneiland. Dit was echt wederom weer een flinke achtbaan, maar gelukkig waren we beide niet al te misselijk. Robbeneiland was mooi en interessant. De rondleiding werd gegeven door een ex-politieke gevangene en dat was extra interessant. En we hebben hem nog uitgehoord over het al dan niet therapeutische effect van het ontelbaar vaak vertellen van zijn verhaal (misschien een mooi scriptie onderwerp :P).

Na een autorit vol tranen naar het vliegveld in Durban, en een emotioneel afscheid van elkaar, Glynnis en Keith, zijn we zaterdag toch heelhuids aangekomen in Kaapstad. Hieronder even een kort verslag van de afgelopen dagen van ons samen omdat ons internettegoed beperkt is.

-Zaterdag. Aangekomen in onze 8-bedroom-dorm. De kamergenoten waren leuk, interessante gesprekken gehad met een niet zo typische Amerikaan (Bram/Sean).

-Zondag. Uitgeslapen tot een uur of 9 (ja, dat is tegenwoordig uitslapen), en vervolgens onze hele komende week volgepland. Daarna naar the Waterfront gelopen. Dit is de haven/toeristische trekpleister waar vanalles te zien en te koop is. We hebben hier zelfs onze eerste seals (zeehonden) gezien, die lekker aan het chillen waren in de haven.

Gisteren de laatste werkdag op Isiaiah. Terwijl we ons de afgelopen vier weken netjes aan de regels van het huis hebben gehouden (lees: kinderen niet teveel verwennen), hebben we die regels gisteren volledig aan onze laars gelapt! De hele godganse dag hebben we met de babies geknuffeld en op schoot gezeten.

Iedereen heeft hier ondertussen een 'eigen' baby en die kwamen dan ook niet meer van ons af. Zelf ben ik de hele dag met Anneliswe in de weer geweest. Eten geven, knuffelen, verschonen, knuffelen, in bed leggen, knuffelen, eten geven, knuffelen, in bad doen, knuffelen, eten geven, knuffelen, naar bed brengen, huilen. Ik hoop dat we het harde werken van de afgelopen vier weken niet hebben verpest door deze dag van ultieme verwennerij.

Een aantal (wat oudere) meisjes hier bij Isiaiah zijn geniaal in het vlechten van haar! Aangezien ik mijn haar nog nooit had laten vlechten, had ik bedacht dat dit het perfecte moment was om het een keer te doen! Een van de meisjes hier is zelfs zo goed, dat ze de naam van iemand in haar haar kan vlechten (maar dat kan alleen als je kroeshaar hebt)!

Gisteren heb ik haar gevraagd of ze mijn haar wilde doen en vier uur later was dit (zie foto's) het resultaat!

Die foto met dat zwarte ding om mn hoofd is een panty, volgens Glynnis was dat de perfecte manier om je haar snachts niet te laten verzieken ;)

Kusje van Afro Rianne

Er zijn weer 4 dagen verstreken en als ik zou willen zou ik 15 a4tjes kunnen schrijven. Omdat dan waarschijnlijk bijna niemand meer mijn weblog lees zal ik een verkorte versie geven!

Gisteren konden we allemaal even onze werkkleding en de poepluiers thuis laten, want het was vrijwilligersdag! Dat betekent dat je de projecten van Be More rondom Durban gaat bekijken met alle vrijwilligers die op dit moment werkzaam zijn. Leuk om alle vrijwilligers een keer te ontmoeten en om te zien waar en hoe zij nou bezig zijn. Ook erg leerzaam, omdat elk project weer zijn eigen sterke en zwakke kanten heeft!

Wanneer je aan Africa denkt, denk je in eerste instantie niet aan sneeuw. Van het weekend heb ik echter veel, heel veel sneeuw gezien.. Samen met Melanie ben ik van het weekend namelijk naar de Drakensbergen geweest (Hanneke kon helaas niet mee omdat ook zij ziek is geworden..).

Even een berichtje om iedereen te laten weten dat ik weer helemaal gezond ben! Ik heb me gisteren en eergisteren braaf aan mijn bedregime gehouden (het plafond heb ik ondertussen in elk detail bestudeerd), en vandaag ben ik weer aan de slag gegaan en dat ging goed! Zowaar kwam ook mijn eetlust weer terug, wat ook wel nodig was aangezien ik de afgelopen dagen geleefd had op 2 sinaasappels en 1 banaan..
Vanmiddag kreeg ik visioenen van patat en frikandellen met heel veel majonaise... Maar het gehakt van vanavond smaakte ook zeer goed!

Verder nog meer goed nieuws, want met de baby's die drie weken geleden binnen gekomen zijn gaat het heel goed!
  Kleine Lulu (het meisjes met HIV) is tegenwoordig heel goed in schaterlachen en begint keihard te huilen als ze haar eten op heeft. Een week geleden kon ze nog niet eens naar eten kijken. Ook is ze zo aangesterkt dat ze nu op eigen kracht rechtop kan staan!